به نام اولین معلم

از: شاگردان پر تقصیر؛

به: دبیران بی تزویر؛

سلام علیکم؛

منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. گر هر نفسی را مبدأی گیریم بر زمان، سه قسمت است ما را در کون و مکان؛ آنچه قبل از این نفس است و آنچه با این نفس است و آنچه در پس این نفس.

نفسی که امروز است، همان میزان است. همان ترازویی است که می­سنجند با آن توان بازویی. در کفّه­ای شمایید که استادان مایید و در کفّه دیگر ماییم که شاگردان شماییم.در کار این نفس مانده­ایم که چرا در برابر کردن این دو کفّه درمانده­ایم! شما به اخلاص و اخلاق و افعال سنگین­ترید و ما به تدبیر و تفعیل و تفضیل، پُر تردید.

«و اما من ثقلت موازینه فهو فی عیشة راضیه»

فرصت غنیمت است و در این نفس فضیلت که به دست بوسیم تعلیم و تربیت را که نماد آن وجود شماست و مداد خاطره ما خاکِ پا بوسِ شما. ما با شما نفس قبل از اینِ خود را ساختیم، اما باختیم به معرفت و محبت و شفقت شما. ما با شما این نفس را بافتیم و کاشتیم در تار و پودمان، بذر همت به خدمت شما. اما ما با شما نفس بعد از این را می­پاییم که نبازیم به پاکبازی شما در تعلیم و تربیت و اخلاق و مروت. ما پیشه امروز خود را از شما وامداریم که اگر خدا بخواهد با آن کامکاریم!

«خوش سوز از غمش ای شمع که اینک من نیز هم بدین کار کمر بسته و برخاسته­ام»

زبان قاصر ما را توان کار شاکر نیست وگرنه می­بایست در محضر شما به خاک­ساییِ پیشانی می­آمدیم. پس عذر تقصیر بپذیرید و ... ،

«دورم به صورت از در دولت سرای تو لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم»

چاکران شما؛ شاگردان شما؛ با تشکر از آقای ابوالفضل شفیعی دانش آموز سابق که زحمت تهیه این مقاله را متقبل شده اند